recensies

Andrea de Leeuw, ACA, over 'Vier liefdes en de dood'

Troost pakt groots uit met feestelijke jubileumvoorstelling.

Gezien 4 februari 2010, Theater De Engelenbak
 

Theatergroep Troost bestaat tien jaar. Dit moet gevierd worden met een extra feestelijke voorstelling en wel een toneelbewerking van de succesfilm Four weddings and funeral: Vier liefdes en de dood. Enerzijds een moeilijke opgave, anderzijds een leuke uitdaging. Troost gaat deze uitdaging met veel bravoure aan. Kosten nog moeite lijken gespaard om van Vier liefdes en de dood een spetterende feestavond te maken. En dat is absoluut gelukt!

Vóór Theater De Engelenbak ligt de rode loper al klaar. Het eerste bruidspaar plus het groepje vrienden/getuigen dat later nader geïntroduceerd zal worden, arriveren in de Nes. Vanuit de bar van het theater kan dit door de ramen aanschouwd worden. Het publiek wordt gedurende de voorstelling als bruiloftsgasten benaderd en persoonlijk van harte welkom geheten. De zaal van De Engelenbak is omgebouwd tot feestzaal; het publiek neemt plaats op de speelvloer waar een aantal feestelijk gedekte ronde tafels staat. De spelers lopen tussen de tafels door en op de tribune; de gehele theaterzaal wordt volledig benut. Er is zelfs een band die diverse nummers ten gehore brengt. Jeroen is een overtuigde vrijgezel die met zijn vijf vrienden de ene bruiloft na de andere bezoekt. Zijn vrienden bestaan uit zijn roomie Sabine, de chique en wat hautaine Fiona, haar onhandige broer Tom en het gaykoppel Geert en Mathijs. Ook Jeroens dove broer trekt veel met hen op.

Op de eerste bruiloft ontmoet Jeroen de aantrekkelijke Vlaamse Vera en het is liefde op het eerste gezicht. Zij beleven een mooie nacht, maar Vera moet helaas terug naar België. Gelukkig ontmoeten zij elkaar weer op de volgende bruiloft, maar... Vera heeft zich intussen verloofd met een onsympathieke edelman. De volgende bruiloft is die van Vera zelf waar Geert helaas instort en overlijdt. Dan volgt de begrafenis. Enige tijd later besluit Jeroen met een ex-vriendin te trouwen, maar vlak voor de plechtigheid wandelt Vera binnen en vertelt dat ze gescheiden is. De bruiloft gaat uiteindelijk niet door en Jeroen, toch niet voor het huwelijk gemaakt, vraagt of Vera met hem wil samenleven zonder te trouwen, waarmee zij natuurlijk akkoord gaat. Eind goed, al goed!

Van het publiek wordt enige deelname verwacht. Zij zijn immers gasten op alle bruiloften en worden hier en daar ten dans gevraagd, aangesproken en krijgen versnaperingen aangeboden (champagne, petitfours). Ontspannen de voorstelling over je heen laten komen, is er in deze setting niet bij. Wie hier geen problemen mee heeft, zal zich kostelijk amuseren en dat leek iedereen tijdens de première zeker te doen.Hoewel je de vergelijking met de film misschien niet mag maken, ontkom je er ook niet helemaal aan. De setting is van Engeland begin jaren '90 naar Nederland anno nu verplaatst. België is een stuk dichterbij dan de Verenigde Staten waar het Vera-personage in de film vandaan komt, maar aangezien de gemiddelde Amsterdammer alles buiten de stadsgrenzen als ver ervaart, is dit geen gekke vondst. Dat de relatie tussen Geert en Mathijs in het verhaal uiteindelijk als een verrassing komt in de vriendengroep terwijl Geert overduidelijk homoseksueel is, had misschien iets anders en subtieler uitgewerkt kunnen worden. Maar in het verhaal komen zoveel personages voor, dat het onmogelijk is alle personen geheel uit de verf te laten komen in het toneelstuk. De omschakeling van de hilarische gekkigheid en feestelijkheid van de bruiloften naar de begrafenis van Geert is groot, maar brengt tegelijkertijd een moment van rust in deze feestelijke rollercoaster.

Troost is een groep die heel wat in huis heeft en beschikt over zeer talentvolle spelers waarvan het spelplezier afstraalt. Bovendien is het prettig te constateren dat de groep vrij los op het toneel staat en niet al te strak en statisch geregisseerd is.

Dat we nog maar lang van ze mogen genieten, van harte gefeliciteerd!
Wie overigens zin heeft gekregen in dit bijzondere feestje: in juli speelt Troost deze voorstelling in de open lucht op het remiseterrein van de Museumtramlijn.

***
 

Theatergroep Illuster recenseert 'Cloaca', namens het ACA

Troost overtreft zichzelf. 

september 2009.

In een uitverkocht Roode Bioscoop speelde theatergroep Troost op 26 september de voorstelling Cloaca. De voorstelling was al een aantal maal opgevoerd en dat was goed te merken, aan de aangename snelheid, waarmee het toneelstuk zich ontrolde. Cloaca is boeiend vanaf het begin tot het einde, de dialogen zijn scherp, gevat en goed getimed. De voorstelling doet het prachtige toneelstuk geschreven door Maria Goos alle eer aan die het verdiend. En Theatergroep Troost? Amateurtheater van de bovenste plank met een niveau waar menig professioneel gezelschap niet aan kan tippen!

In de intieme omgeving van de Roode Bioscoop komt Cloaca goed tot zijn recht. Het decor is simpel maar adequaat. Een hippe moderne bank met een wollig wit vloerkleed staan centraal. Pieter, eind veertig, homosexueel, vrijgezel en al meer dan 20 jaar werkzaam bij de gemeente krijgt bezoek van zijn ambitieuze studievriend Joep, gespeeld door Rocco van Loenen. Joep kan ieder moment gebeld worden voor een ministerpost, hopelijk bij BUZA, maar heeft op dit moment een “probleempje” met zijn vrouw Connie, en kan niet in een hotel of bij zijn vriendin (omdat haar man dat niet goed zou vinden) en er ook te veel geroddeld zou worden. Pieter, zeer aandoenlijk en treffend gespeeld door Richard Greve, heeft zo zijn eigen problemen, want de gemeente dreigt de schilderijen die hij uit het depot heeft gehaald terug te eisen. De inmiddels sterk in waarde gestegen schilderijen zijn echter niet allemaal meer in het bezit van Pieter. Dus wordt vriend Tom, overtuigend gespeeld door Michel Hueber, erbij gehaald. Maar ook Tom, een razendsnelle hyperactieve advocaat heeft een lastige periode achter de rug, het snelle leven in combinatie met de nodige drugs is hem teveel geworden en hij is dan ook een tijdje opgenomen geweest in een kliniek. Hij belooft echter plechtig samen met Joep het probleem van zijn vriend op te lossen. Alsof dit allemaal nog niet genoeg spanning biedt, komt ook de aantrekkelijke, enigszins arrogante Maarten ten tonele. Maarten (Thijs Sanderink) is de artiest van de groep oude studievrienden en inmiddels een succesvol theatermaker. Hiermee is de groep oude studievrienden, compleet. De verhaallijn is boeiend en wordt door het sterke spel en de rolvastheid van alle acteurs zeer geloofwaardig.
Vriendschap, liefde, ambitie, midlife crisissen en desillusie worden prachtig in beeld gebracht.
Het toneelstuk is een bewerking, want het oorspronkelijke stuk is langer, maar hierin zijn de juiste keuzes gemaakt. De voorstelling verveelt geen moment en bevat aangename verrassingen zoals de striptease act van de ingehuurde Russische dame als verjaardagscadeau voor Joep en de vertolking van het nummer ‘my girl’ van Otis Redding. Dan blijkt dat de heren ook nog eens goed kunnen zingen en Joep met zijn gitaar en overtuigende solo menig dame’s hart in het publiek sneller doet kloppen. Een prachtig beeld ontstaat ook met de drie heren op de bank terwijl Maarten (in plaats van Joep) een poging doet zich te laten verwennen door de Russische dame.

Helaas voor degene die nu enthousiast zijn geworden, theatergroep Troost speelt Cloaca voorlopig niet meer in het theater (met uitzondering van 6 maart 2010 in de Verkadefabriek in ’s Hertogenbosch). Er is nog een andere optie, want al vanaf € 350  spelen de acteurs de voorstelling bij u thuis of op kantoor. Van harte aanbevolen voor een ontspannende en boeiende avond.

NB: Reprises in maart/april 2010 in voorbereiding samen met 'Nu even wel'.

***

8weekly over  'Zullen we het liefde noemen?'

Theatergroep Troost begeeft zich in een verbale achtbaan

door Arnoud van Soest
29 februari 2008

Een verbale achtbaan, zo kan de voorstelling Zullen we het liefde noemen wellicht het beste worden omschreven. Theatergroep Troost onderneemt een korte tournee met dit stuk van Peer Wittenbols.

Gynaecoloog Dolf is zojuist vrijgesproken van een medische fout. En dat moet diezelfde avond nog worden gevierd, samen met zijn vrouw Hella, zijn beste vriendin Vicky en haar nieuwste vriendje Arend. Het feestje loopt echter uit de hand, want zowel Dolf als Vicky dragen een geheim met zich mee, waardoor ze onder druk staan. Door veel drank achterover te slaan - het decor bestaat voornamelijk uit flessen champagne en wijn - komen de frustraties bloot te liggen.

En dan blijkt Dolf (Richard Greve) vooral een cynicus te zijn, die er geen geheim van maakt dat hij zijn kindvrouwtje Hella (een mooie rol van Natalie van de Beek) eigenlijk haat. Hij hààt dat stemmetje van haar en verdenkt haar ervan dat ze alleen bij hem blijft vanwege zijn geld en status. Vrijen doen ze al twee jaar niet meer.

Een lekker wijf
Eigenlijk voelt hij zich meer aangetrokken tot zijn beste vriendin Vicky, die hij in een onbewaakt moment ‘een lekker wijf' noemt. Als Vicky die avond haar vriendje meeneemt, die ze pas tien weken kent, is Dolf blijkbaar jaloers, want hij doet er alles aan om haar te vernederen.

Als Dolf de spot drijft met vrouwen die de veertig naderen en die wanhopig pogingen ondernemen om bevrucht te worden (en zich volgens Dolf ‘sufneuken omdat elke keer de laatste kan zijn'), dan doelt hij op Vicky (Sylvia Weijmer), die steeds bozer en verdrietiger wordt, omdat ze zich door Dolf in de steek voelt gelaten. Tot zover het verhaal, dat in twee uur en één kwartier wordt verteld.

Zullen we het liefde noemen, dat geschreven is door Peer Wittenbols, komt over als een ritje met de achtbaan. Het tempo ligt dermate hoog dat de acteurs weinig tijd hebben om op elkaar te reageren. Dat ligt vooral aan de waanzinnige lappen tekst, die ze voor hun kiezen krijgen. Op een paar kleine haperingen na brachten ze deze uitputtingsslag echter tot een goed einde.

Virginia Woolf
Er wordt dan ook goed geacteerd in deze voorstelling, die overigens sterk doet denken aan ‘Wie is er bang voor Virginia Woolf', waarin een ouder echtpaar spelletjes speelt met een jonger echtpaar, wat leidt tot een avond met veel drank en grimmigheid.

Dat neemt niet weg dat Wittenbols teksten af en toe wat wrevel opwekken, bijvoorbeeld wanneer hij boekentaal gebruikt. Zo laat hij Arend zeggen: ‘Ik snap best dat dat mij ten aanzien van een aantal onderwerpen tot een onaantrekkelijke gesprekspartner maakt.' Ik ken weinig mensen die zo praten.

Opvallend is ook dat Wittenbols zijn hersenspinsels soms in monologen verwerkt, zonder zich al te veel om de geloofwaardigheid te bekommeren. Nemen we als voorbeeld een monoloog van dezelfde Arend (Juan Gomez Ocampo). ‘Ik ben pas 27 en ik heb nog weinig ellende meegemaakt. Ik vermoed dat het leven nog veel pijn gaat doen. maar dat ga ik niet afwachten, dat ga ik opzoeken.' Je bent bijna geneigd om te denken: nou knul, zet ‘m op.

Maar misschien was het Wittenbols er wel om te doen om een stelletje egoïstische leeghoofden te portretteren, die niets leukers vinden dan elkaar te vernederen en de vernieling in te helpen. Op de koffietafel ligt weliswaar een vers exemplaar van het blad Happinez, maar je kunt niet echt zeggen dat ze daar ook maar één sprankje gelukkiger van zijn geworden.
 

****

TheaterWerk NL kiest 'Geliefden van de Poolcirkel' voor TheaterCircuit 2007.

14 maart 2007

De selecteur oordeelde als volgt:

"Een goede bewerking van een mooie film. Het is gelukt om de kern van de film op het podium te zetten. De zoektocht van kinderen, later jongeren in de wereld van verdwaalde volwassenen. Het toeval, lot of toch een eigen keuze. Deze zeer interessante thema’s zijn goed vertaald van film tot podium.

Vier spelers spelen alle personages. In een rap tempo veranderen ze hoeden, haarbanden of jasjes en met deze simpele oude vondst zetten ze de verschillende personages neer. De twee spelers, die eerst kinderen speelden en later volwassenen, waren aan elkaar gewaagd. Vanwege het sterke en aangename spel kreeg de hele voorstelling een zeer lichte, amusante sfeer die het publiek met een begripvol gevoel meenam door de soms ook zware reis naar de Poolcirkel.

Er zijn twee muzikanten aanwezig die op een zeer subtiele manier in de scènes een sfeer creëren. Je vergat dat ze op het podium waren. De vormgeving was puur en simpel; een tafel en wat stoelen. Ze werden op een creatieve manier gebruikt voor de scènes. De regie was strak en het tempo zat er goed in.
...

Het was een aangename voorstelling, goed gespeeld, de inhoud was goed begrepen en behandeld door de makers. Je mocht als kijker mee op reis van de twee geliefden in deze, soms, onmogelijke wereld.

Oordeel: Een sfeervolle voorstelling. Fris. Een enthousiast goed spelende groep. De voorstelling bezit kwaliteit. En ook hebben we hier een nieuw stuk voor groepen en theaters. Het is zeldzaam, dat een filmbewerking goed werkt/ wordt op podium. Hier is het gelukt. Kortom een positieve beoordeling. "

****

8Weekly over 'Geliefden van de poolcirkel'

Vertederend sprookje in cirkels
door Ruth van Beek
6 oktober 2006

"...een klein, vertederend en treurig sprookje met mooie momenten."

Daar is hij, de poolcirkel. Op hun knieën, gebogen over de wereldatlas laat de 8-jarige Ana haar gloednieuwe stiefbroer Otto de noordelijke keerkring zien. Otto is de zoon van de nieuwe vriend van haar moeder. Eigenlijk ziet ze hem ook liever niet als een broer want Ana is heimelijk verliefd op Otto. Op het moment dat ze samen de poolcirkel ontdekken beseft de jonge Otto dat hij net zo verliefd op haar is.

Treurig sprookje
De kalverliefde en de ontluikende seksuele gevoelens - die zeer vertederende scènes opleveren - gaan later moeiteloos over in de puberteit. Het leven wordt moeilijker, en de acteurs veranderen mee, ook als ze buiten de scènes staan. Met name Juan Gomez Ocampo en Myrna Versteeg zetten als Otto en Ana mooie rollen neer. Samen met de muzikale omlijsting van Stije Hallema en Michiel Schreuders is Geliefden van de Poolcirkel een klein, vertederend en treurig sprookje met hele mooie momenten. 

 Klik hier voor de volledige recensie.

****
 

TheaterCentraal.nl over 'The family'

Primair reageren in ‘The family’

30 november 2006 – door Pieter van Terheijden

Na zes jaar verschillende stijlen en vormen te hebben onderzocht in steeds wisselende samenstellingen ontstond bij theatergroep Troost de behoefte tot gezamenlijkheid. Hieruit ontstond het thema voor dit seizoen: verbinding. Uiteindelijk kwamen ze uit bij ‘The Family’, dat zich gedurende dit seizoen als een driedelig theaterfeuilleton zal ontwikkelen. “Het thema verbinding laat zich in dit stuk goed zien: het stuk gaat over een losgeslagen clubje, maar minstens zo goed over hechting”, aldus artistiek leider Frank Hoek.....

Klik hier om de volledige voorbeschouwing van TheaterCentraal.nl over The Family te te lezen.

****
 

Het Roze Rijk over 'Nadien'

Zoektocht naar een beetje liefde

11-07-2006

"Het schemert. Een oude dame komt het speelvlak op. Een zwerfster, samen met haar hondje en al haar bezittingen in een oude boodschappentas.

Ze zet de tas op een bank en gaat ernaast liggen. Ze staat weer op, snuffelt wat in de nabijgelegen vuilnisbak, op zoek naar eten. Niet veel later komt er een oude tram aanrijden met een keurige dame er in. Ze stapt uit en kijkt even verdwaasd in het rond. “Is hier het centraal station?”

Dit is het begin van Nadien, gespeeld door theatergroep Troost, een stuk waarin twee dames elkaar tegenkomen, niets van elkaar willen weten, maar toch door omstandigheden tot elkaar zijn veroordeeld. De een, Dinie, is zwerfster en na een brand alles kwijtgeraakt. Haar man, haar kinderen, haar huis. Sindsdien leeft ze op straat. Jo, de andere, komt uit Almelo en heeft vandaag haar vriendin begraven. Ook zij is haar man en kind kwijtgeraakt en is nu alleen.

Hetzelfde, maar anders

Ondanks dat ze een vergelijkbaar leven hebben gehad, is hun houding erg verschillend. Dinie, de zwerfster, leeft. Ze lacht, is oprecht blij met een dood vogeltje dat ze naar de hemel kan sturen en voelt zo nu en dan haar pijn die ze met zich meedraagt sinds de grote brand. Jo daarentegen is verbitterd. Ze durft niet te huilen om haar vriendin, kan niet rouwen om het verlies van haar man en kind en ook lachen vindt ze erg moeilijk.

Vooral aan het begin van het stuk worden deze contrasten mooi uitgespeeld. Jo wil in eerste instantie niets van Dinie hebben, ze is immers maar een zwerver. Later ontdooit ze iets als ze hoort van het leed dat ze heeft meegemaakt om weer snel te bevriezen als Dinie om wat geld vraagt. Ook Dinie moet in het begin maar weinig van Jo hebben, totdat ze erachter komt dat ze broodjes heeft. De eerste stappen tot toenadering zijn gezet.

Tram op het podium

Voor Nadien is een zeer bijzondere locatie gekozen, namelijk bij een oude tramremise in het hartje van Amsterdam. Hierdoor is het mogelijk dat er een tram het speelvlak op komt rijden. Ook zorgt dit ervoor dat het verhaal vanaf het eerste moment geloofwaardig is. Een zwerfster leeft in dit soort afgelegen plekken en als je verdwaalt, kom je vaak ook op rare en ongure plaatsten uit. Nadeel is dat er geen invloed kan worden uitgeoefend op de omgeving. Trams blijven voorbij rijden, zo nu en dan komt er een auto langs.

Troost is een amateurvereniging, maar dat is in principe alleen te zien op het moment dat je het weet. Voor de twee dames die Dinie en Jo spelen niets dan lof. De karakters zijn geloofwaardig, worden stevig neergezet en er is geen spoor van maniertjes, die je bij sommige professionele acteurs wel ziet.

Gáán

Nadien is een leuk stuk, het is bij wijlen komisch, maar ook treurig. De setting van de tramremise is geweldig, beter dan welk theater dan ook. Ook de derde speler, het hondje van zwerfster Dinie, voegt echt iets toe. Al met al een echte aanrader. "